Seçimlerden sonra olumlu anlamda ilk kez gündem olan memleketim Adıyaman için duygularımı paylaşmak istedim.

Zira biliyorum ki her bölge, il için kaygılar, duygular aşağı yukarı aynıdır.

Yanılıyor da olabilirim.

Örneğin:

-Sahipsiz memleket ya da yerel ağzımızla sehebimiz yoğ.-

Cümlesinden bildim bileli rahatsız olurum.

Öyle midir gerçekten?

Diğer memleketlerin sahibi var da bizim ki mi yok?

Sahibimiz olsaydı ne olurdu?

Oysa sorulması gereken sorular bunlar olmamalıydı. 

Başka sorular vardır.

Mesela nedir sahiplik?

Neden bir sahibe ihtiyaç duyulur?

Özgür insanlar sahibe gerek duyar mı?

Bu kadar zengin kültürü, doğası, tarihi olan bir memleket, bunları görmeyip, değerini bilmeyip insanlığa zerre yararı olmayan asalak tarikatların, cemaatlerin, fetvacıların etrafında dönüyorsa neden halinden şikâyet eder ki?

Zira bunların olduğu yerde zaten huzur, barış, insanlık, dostluk, üretim, bilim olmaz.

Memleketimiz Adıyaman asla sahipsiz olmadı.

Kötü insanların, kötülerin, çağ dışı yapıların hükümranlığına boyun eğdi sadece.

İnsanlıktan, barıştan, yaşamdan, bilimden yana olan Adıyamanlılara ve tüm ülke için aynı düşünen zelal yüreklere tüm dillerden SELAM OLSUN.