Biz, bir değil, beş değil, yüz değil, milyonlarca çocuk ölüyor, öldürülüyor diyoruz.

Birileri ise hayırlı cumalar diliyor, rahmetler okuyor, şükürlerle rahatlıyor.

Ülke yanıyor, toplum bölünüyor diyoruz.

Birileri vatan, millet, bayrak, din hamaseti yapıyor.

Yok, kimin askeriyiz, yok anayasanın değişmez maddeleri...

Çocukları rahat bırakın, karanlık yapıların eline bırakmayın diyoruz.

Birileri ağaç yaşken eğilir, dinini öğrensin, dua okusun, ibadet etsin, iman sahibi olsun, tanrısını bilsin derdinde.

Sanki tanrının onlardan böyle bir talebi varmış gibi.

Ne çocuklar umurlarında ne toplum, ne ülkenin yarınları.

Ve bu yüzden çocuklar korumasız, yaşamsız, yarınsız.

Çocukların yaşatılmadığı, yaşamadığı bir dünyada her şey değersiz, hükümsüz değil midir?

Çocukların değilse, çığlıkları duyulmuyorsa yansın, yok olsun ne varsa.

Tüm dillerden LANET OLSUN dünyaya, coğrafyaya, evrene.