Yaklaşık on gündür yurt dışındaydım.

Yer Barselona.

Bu süre içinde gördüklerimden yıkıldım.

Güler yüzlü, birbiriyle selamlaşan insanların çokluğuna tanık oldum.

Yaşam standardı, saygı üst seviyede.

Paraları değerli.

Kültürleri, kimlikleri, dilleri de öyle.

Yeşili korumada fazlasıyla hassaslar.

Trafik başta olmak üzere kurallar tıkır tıkır işliyor.

Herkes kendi şeridinde yol alıyor.

Makas, sollama tabir ettiğimiz eylemler, yol verme- vermeme kavgaları, korna sesleri burada bilinmiyor.

Hava alanında iki polis hariç üniformalı görevli göremedim.

Kimse kimseyi rahatsız etmiyor.

Bangır bangır bağırarak ibadete çağırmıyor, zorlamıyor.

Çocuklar cıvıl cıvıl, yaşlılara, yayalara saygıda kusur edilmiyor.

Gündüz tenha olan cadde ve meydanlar gece olunca dolup taşıyor.

Danslar, müzikler geç saatlere kadar sürüyor.

Mattori ise tam bir huzur beldesi.

Daha önce bulunduğum birkaç Avrupa ülkesinde de benzer durumlara imrenerek tanık olmuştum.

Ancak Barselona'da inanılmaz hırsızlık olayları yaşanıyormuş.

Anlatıldığına göre cepleri, çantaları sıkı tutmak gerekiyormuş.

Afrika ve Asya'lılar her yerde olduğu gibi burada da kendilerini belli ediyorlar.

Ancak çaysızlık ve klozet kültürü yabancılar veya da alışık olmayanlar için büyük sorun.

Bunun dışında her yere, her şeye, herkese imrenerek baktım.

Ülkemde ise hayal bile değil.

İşte neden hayal bile olmadığını bir türlü anlayamıyorum.

Anlayacağımı da sanmıyorum.

Zelal yürekler yaşamın her alanında çoğunluk olursa hayalden çıkıp gerçeğe dönüşeceğine inanıyorum ama.

Tek değil, tüm dillerden SELAM OLSUN onlara.