Hayat, bir zamanlar severek dinlediğim

" ...Unut, unuttuğu yerde.

Adını anmaya değmez..."

Şarkısındaki sözler gibi galiba.

Toplum, en küçük bir olayda darmadağın oluyor.

Bütünleşecekleri, birleşecekleri yerde birbirini suçluyor, ötekileştiriyorlar.

Kürdler ise her zaman değişmeyen günah keçisi.

Ben de yaşadıklarımı, tanık olduklarımı, duyduklarımı, okuduklarımı temel alarak kendi adıma diyorum ki:

Ahlaksızlıkta, yalanda, iftirada sınır tanımayan dincileri, din tacirlerini,

Solculuğu, devrimciliği, demokratlığı slogan atmaktan ibaret sanan burnundan kıl aldırmayanları, 

Halktan, haktan, adaletten, eşitlikten, yaşamdan uzak duranları,

Aslını inkar eden, özünü unutan, celladına âşık ezikleri, yasakçıları, tekçileri...

Unut, yok say gitsin.

Adlarını, kendilerini anmaya bile değmez.

Özü, sözü, insani duruşu, bilinci aynı ve hep yaşamdan yana olan zelal yüreklerin varlığı yeter.

Tek değil tüm dillerden SELAM OLSUN onlara.